Er was eens een lief konijntje genaamd Luna, dat woonde in een rustig bosje waar de maan zacht tussen de bomen scheen. Elke avond keek ze naar de sterren voordat ze ging slapen.
Een stille avond in het bos
Op een zachte avond zat Luna voor haar holletje en keek ze naar de lucht.
“Wat zijn de sterren mooi vanavond,” fluisterde ze zacht.
Plots hoorde ze kleine pootjes in het gras. Het was Binky, een klein puppyhondje met een kwispelende staart.
“Ik kan niet slapen,” zei Binky zacht. “De nacht is zo stil.”
Vriendjes verzamelen zich
“Je bent niet alleen,” zei Luna lief. “Kom maar bij mij zitten.”
Even later kwam ook Milo het beertje aanlopen. Zijn oogjes waren al een beetje dicht van de slaap.
“Ik hoorde jullie… mag ik ook blijven?” vroeg hij zacht.
“Natuurlijk,” zei Luna. “Samen is het veel gezelliger.”
Onder de sterren in slaap
De drie vriendjes gingen dicht tegen elkaar aan zitten, warm en veilig onder de sterrenhemel.
De wind fluisterde zacht door de blaadjes en de maan scheen rustig op hen neer.
Langzaam vielen hun oogjes dicht…
En één voor één vielen ze in een diepe, fijne slaap.
Samen sliepen ze rustig en veilig, onder de sterren.